ARKA KAPI

Kimi nasıl seveceğinize ben karar veremem elbette. Fakat gerçekten seviyorsanız eğer, kaybetmekten korkacak kadar gerçek ve yürekten…Onları uzun suskunluklarla cezalandırmayın. Sorulmamış soruların sonundaki soru işaretleri ile başbaşa bırakmayın. Kapıları aralık bırakın, arka kapı ararken kimseyi yormayın. Yok saymayın sevdiklerinizi ve yokluğunuza alıştırmayın. Nelere alışıyor insan, nelerden vazgeçiyor bilseniz, korkardınız bu kadar uzak ve sessiz kalmaya.

Sabaha çıkamam herhalde dedirtecek kadar kalp ağrısı çekilen bir gecenin ardından, nefes almaya bile takati yokken yaşıyor ve alışıyor insan; bazen ömrünün yarısından, bazen masallardan, bazen umutlarından, bazen en güzel ihtimallerden vazgeçerek. Yaşıyor ve alışıyor, acıya ve yokluğa. Bilseniz korkardınız bu kadar ketum olmaya.

Aforoz edişle affediş arasında geçen sürede hiç düşünmediniz mi aforoz ettiğimle affettiğim aynı kişi mi, aynı yerde mi? Zaman sevdiğinizdeki sizi değiştirdi mi? Affetmek için artık çok geç mi? Sabahattin Ali’nin dediği gibi ”ve çok geçten daha kötüsü yoktur hayatta”. Bilseniz korkardınız geç kalmaya.

Gerçekten sevseydiniz kaybetmekten korkar, yokluğunuzla sınamazdınız. Sınamayın…Ve unutmayın; yokluğunuza alışırım, belki çoktan alıştım. Belki çoktan bir yazıyla usulca vedalaştım.