Başka bir cümlenin içinde cümlenin masum bir öğesi olmak üzere yan yana dizilmiş harfler, o cümlenin içinde adeta bir cinayet silahına dönüşmüştü. Daha önce belki binlerce kez duyduğum, büyük ve küçük ünlü uyumlarına uyan, dolayısıyla uyumlu ve uslu olması gereken bu harfler dizisi, ağzından çıktığı anda bir kelimeden ziyade taşınması yasaklanmış bir sustalıya benzemişti.Kötülüğü idrak etmem ve tepki vermem zaman aldığından ancak sızan kanı görünce ne olup bittiğini fark ettim. Taşınması yasak sustalıyla açılması yasak yaralar açmış meçhul olmayan failin vicdanı kendince rahattı. Nefsi müdafaa…Ilık ılık akan kandan gözümü ayırmadan ben de sana hafifletici sebepler bulmaya, kendime seni savunmaya çalıştım. Yapamadım.Seni affetmek istedim. Yapamadım.Oysa sana ne kadar inanmıştım. Bir kelimenin…

Kendi kendini tuzaklamaya hazır boşluklar var içimizde, ruhumuzda. Herkesin ”boşluğu”nun adı farklı. Hırs, kıskançlık, ilgi açlığı, yalnızlık, korku…İşte o boşluklar yüzünden her şey süt limanken ”asla” dediklerimizi, başkası yaşarken hunharca eleştirdiklerimizi yaşarken buluveriyoruz kendimizi. Bazen biri, bir davranış, bazen bir durum o varlığından bile habersiz olduğumuz boşluğu kendini yutmaya çalışan bir girdaba dönüştürüyor. Boşluk ne kadar derinse tetikleyiciden bağımsız olarak girdap da o kadar vahşi oluyor. İçimizdeki bir boşluğu doldurmaya çalışırken çıkılması imkansız bir çukura düşüyoruz. O boşlukların farkında olmayanlar, kendileriyle birlikte en değerlilerini çukura çekenler, her zaman her durum için suçlayacak bir başkasını bulanlar için yapacak çok şey yok. Başkalarını kendi girdabına sürüklemekten çekinen, vicdanını unutmamış olan, üzülmeyi ve…

Paketliyorum. Telaşsız uyandığım aydınlık sabahlarda gözümü dolduran ilk güneş ışığını Kahvaltıdan önce içtiğim çayın kızıl kahve rengini Yanında lokum olan orta şekerli kahvelerin ilk yudumunu Deniz kokusunu Yağmurla ıslanmış toprak kokusunu Yeni doğmuş bebeklerin meleklere gülüşünü Taze annelerin bebeklerine bakışını Çiçeklerin yaşamaya yüz tutmuş tomurcuklarını Deniz kokusunu Sıcak simit kokusunu Dedemin hikayelerini ‘Şerefe’ kalkan kadehlerin kavuşma seslerini İstanbul’un sessizliğini Okumaya doyamadığım şairlerin duygusunu Okunmamış kitap kokusunu Evet, deniz kokusunu 🙂 ”Yazdığınız her şeyde kendimi buluyorum” yorumlarını Kucağımda kitapla daldığım öğle uykularını Çocukluğumun salıncaklarını Günbatımlarını Paketliyor ve saklıyorum. Biraz ışığa, biraz umuda ihtiyacım olduğunda, endişe anlarında, yorulduğumda ya da kendimi yalnız hissettiğimde paketlerden birini ya da birkaçını nazikçe açıyor ve o…

Bir masada karşılıklı oturuyoruz. O çalışıyor. Bana ne yapacağımı sordu, ben de bir şeyler okurum dedim. ‘Seninle ilgili yazarım belki’ desem koşarak içeri kaçardı muhakkak. Bütün baharlardan taze yüzüne ve yeşil sızan gözlerine kısacık, kaçamak bakabiliyorum. Bazen gözümü ondan alabilmek için çok çaba harcamam gerekiyor ya da kimi zaman ona bakarken gözlerimin dolduğunu saklamak için. Biliyorum ki benim duygusallığım anlamsız hatta komik geliyor ona şimdilerde 🙂 Uzun uzun bakmıyorum işte tam da bu yüzden, neler söylemek istiyorum da içimde tutuyorum çoğu zaman. Bu akşam karşılıklı otururken dinlediğimiz müziği onun seçmesini istedim. Dün onun tavsiye ettiği bir diziyi izledim. Onun dünyasına girebilmek için aralanmış kapılar bulmaya çalışıyorum. Benim canımdan olanın benden…