Kederden kuytular yaptım kendime Hayattan kaçıp kaçıp saklanıyorum.

Kapkara bir gecede Uzanıp seni düşünmek istiyorum saatlerce Keder yoğun bir sis olup üzerimi örtene Özlem yağmur olup gözlerimden inene dek Seni düşünmek istiyorum saatlerce, günlerce Kara geceyi acı bir soğuk uyandırınca Yokluğun mu üşütüyor beni, imkansızlığın mı acaba Oysa ki aşinayım yokluğuna da imkansızlığına da Ve neden sonra fark ediyorum ki Umudum öldürüyor beni Alay edercesine adeta

Özledim Ataklarla seyreden bir hastalık gibi beni nefessiz bırakacak kadar ağır hasret nöbetleri geçiriyorum Nefes gibi sana, sesine, ''canım'' deyişine muhtacım Sen yoksun Sadece özlemek değil bu İmkansızı ummanın, olmayacak olanı beklemenin kederi Öyle çok şey bekliyorum ki... Seni bekliyorum Senden gelecek bir haberi, işareti Aynı zamanda ummaktan ve beklemekten yorulup tükeneceğim günlerin gelmesini bekliyorum Umudumla birlikte kalbimdeki sızı da tükenecek biliyorum Umut içimdeki renklerle birlikte solup gitsin diye bekliyorum.

Avucunun içindeki elimi Gökyüzüne uçurduğun salıncağımı Çocukluğumun ışığı, sıcağı oluşunu Çağırmadan gelmeni, istemeden yapmanı ‘Bir küçücük aslancık’ı Yanına ‘tümbüldüğüm’ ve yataktan hiç kalkmak istemediğim o çocukluk sabahlarını Horozlu parkta beni beklediğin ve yalnızlığımı alıp götürdüğün o günü Balıkesir garajını, sıkışık köfteyi Koca kız olduğum halde her sabah elimi tutup servise götürmeni, her akşamüstü dönüşümü beklemeni Bıçak gibi keskin hafızanı, hikayelerini, yaramazlıklarını, yorulmak bilmeyişini Senin yanında büyümenin, senin ‘Çakır’ın olmanın ne demek olduğunu… Ve en önemlisi bana nasıl güzel hissettirdiğini Kalbimin en derininde saklayacağım. Nefes aldığım sürece bende, benimle yaşayacaksın. Seni çok seviyorum canım Dedem. Yolun ışık olsun, nurlar içinde uyu.