OYUN

”Deprem yıkıntılarının üzerinde oynamaya çalışan çocuklar gibi yaşamaya yeniden başlayacağım” yazdı. Kaç kez okudum bu cümleyi bilmiyorum ve cevap yazmak için ne kadar bekledim…Bir tek cümlede ne çok şey anlatmış ve beni nasıl da yüreğimden vurmuştu!

Hayat bundan ibaretti işte…Bazen enkaza dönen hayallerin üzerinde ayağa kalkıp içindeki çocuğa seslenebilmekti hayat, ”hadi” diyebilmek…”Hadi oynayalım.” Biraz unutmak, çokça hatırlamaktı… Affetmekti, en çok kendini…Olmak istediğin insana doğru yürürken yolda dönüştüğün kişiyi tanımak ve onunla barışmak…Sevmek, çok ve sonunu düşünmeden sevmek ama sevmeye kendi hatalarından başlamaktı…Umut etmeyi ve inanmayı seçmekti, gerekirse yeniden başlayarak, sıfırdan öğrenerek…Oyuna başlarken kaybetmeyi göze almaktı. Zira oyunun galibi kaybederken bile oyundan keyif alandı!

O zaman…Hadi biraz oynayalım mı?

Ezgi Balaban