Dedem…

Avucunun içindeki elimi

Gökyüzüne uçurduğun salıncağımı

Çocukluğumun ışığı, sıcağı oluşunu

Çağırmadan gelmeni, istemeden yapmanı

‘Bir küçücük aslancık’ı

Yanına ‘tümbüldüğüm’ ve yataktan hiç kalkmak istemediğim o çocukluk sabahlarını

Horozlu parkta beni beklediğin ve yalnızlığımı alıp götürdüğün o günü

Balıkesir garajını, sıkışık köfteyi

Koca kız olduğum halde her sabah elimi tutup servise götürmeni, her akşamüstü dönüşümü beklemeni

Bıçak gibi keskin hafızanı, hikayelerini, yaramazlıklarını, yorulmak bilmeyişini

Senin yanında büyümenin, senin ‘Çakır’ın olmanın ne demek olduğunu…

Ve en önemlisi bana nasıl güzel hissettirdiğini

Kalbimin en derininde saklayacağım.

Nefes aldığım sürece bende, benimle yaşayacaksın.

Seni çok seviyorum canım Dedem.

Yolun ışık olsun, nurlar içinde uyu.