Güneşli bir kış sabahı elimde olmadan gülümsedim. Aynada gördüğüm yüzden niye bu kadar hoşnut olduğumu anlamak için birkaç saniye durdum. Yeni uyanmış, henüz yüzümü bile yıkamamıştım. Saçlarım dağınık, gözlerim uykunun etkisinden çıkamamış…Daha güzel hallerimi de görmüştüm aynı aynada aslında. Kışın ortasında saklanmaktan vazgeçip yüzünü göstermeye niyetlenen güneşten herhalde diye düşündüm. Güneşli havalarda herkes birbirini daha çok seviyordu zira. Bende zaten mutlu olmaya teşne bi hal var oldum olası, ilk gördüğüme gülümsedim demek ki…Sonra birkaç saniye daha durdum, daha dikkatli baktım. Güneşin etkisi vardı evet ama dahası da vardı…Ben gerçekten seviyordum bu kadını. İnsan en çok ona inananları, onu cesaretlendirenleri seviyor galiba. Ben de bana inanan, beni cesaretlendiren bu kadını seviyorum.…